มีคนรู้จักของฉันหลายๆคนที่เมื่อชวนไปไหน  ชวนทำอะไร  เขาจะแก้ตัวว่าไม่มีเวลาเพื่อเป็นข้ออ้างในการไม่มาพบปะ

เคยเจอไหม? 

แม้แต่ตัวเราเองก็มักจะทำอะไรร้อนรนในเวลาจวนตัว  ได้แต่คิดว่าไม่มีเวลาๆ  ทั้งๆที่คนอื่นๆที่เขาได้ภาระหน้าที่มากเท่าเราแต่เขากลับจัดสรรเวลาทำงานและเที่ยวเล่นได้อย่างลงตัว

เพราะอะไร?

ถ้าอยากทราบคำตอบลองหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน

momo1.jpg

 

โมโม่  เป็นวรรณกรรมสำหรับเด็กที่(เหมือนจะไม่ได้เขียนให้)เด็กอ่านเอาสนุก  พอผู้ใหญ่อ่านแล้วเหมือนมีประจุไฟฟ้าวิ่งปรู๊ดปร๊าดในหัว  โอ๊ย  พ่อเจ้าประคุณรุนช่องคิดได้ไงเนี่ย  โด๊นโดน~ อะไรประมาณนี้  พล็อตเรื่องเด็ดมากเพราะเป็นเรื่องของเด็กผู้หญิงจรจัดที่อาศัยอยู่ในโรงละคร(ซึ่งสถานที่นี้มีอยู่จริงในอิตาลีและเป็นสถานที่ที่คนเขียนนำมาสร้างเป็นฉากในเรื่อง) มีเพื่อนเป็นเพ้อเจ้อนิสต์(จีจี้)กับนักกวาดถนนมืออาชีพ(เบ๊ปโป้)  เธอมีเพื่อนอยู่รายรอบตัว  ทุกคนรักเธอและเธอก็รักทุกคน

วันหนึ่งมีโจรขโมยเวลาหรือที่รู้จักกันในนามผู้ชายสีเทามาขโมยเวลาไปจากชาวเมือง  แต่คนคนเดียวที่ผู้ชายสีเทาทำอะไรไม่ได้ก็คือโมโม่  เพราะเธอไม่ได้ต้องการลาภยศสรรเสริญ  เธอไม่ต้องการทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อ  ร่ำรวย  และเป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องช่วยเหลือคนทั้งหมดจากการครอบงำของความรีบเร่ง  จัดสรรเวลาอย่างตาลีตาเหลือก  เธอได้รับการช่วยเหลือจากผู้คุมเวลา...ท่านโฮร่าและคัสซีโอเพย่า  เต่ากระดองเรืองแสง...เต่ารับใช้ของท่านโฮร่านั่นเอง

เรื่องนี้มีสิ่งที่จี๊ดโดนใจมากๆคือสัญลักษณ์  โมโม่คือตัวแทนของ  เวลา  เพราะเธอ nameless (โมโม่คือชื่อที่ไม่ใช่ชื่อจริง  เธอไม่มีนามสกุลดังนั้นเราหาตัวตนของเวลาไม่ได้) เธอ placeless (ไม่มีสถานที่อยู่ที่แน่นอนไปไหนก็ได้ที่ใจอยาก)  เธอ sexless (เหมือนตัวละครเอกทั่วไปของโลก  เช่น ติสตู นักปลูกต้นไม้ หรือโมโม่ก็ตาม อ่านไปเรื่อยๆเราจะไม่คำนึงถึงเพศตัวละครนั้นๆ  รู้สึกได้ว่าตัวละครจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้เพราะอย่างไรตัวละครก็มีทั้งความแข็งแกร่งและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน)  ageless (มีหลายครั้งหลายคราที่คำพูดของเธอก็เหมือนผู้ใหญ่อายุหกสิบ  แต่ก็ทุกบ่อยที่การกระทำเธอเหมือนเด็กวัยเจ็ดขวบ  นักเขียนได้บรรจุตัวตนที่แท้จริงของมนุษย์ที่ไม่ได้จำกัดด้วยวัยใส่เข้าไปในตัวละคร) 

ท่านโฮร่า สัญลักษณ์แทนสัพพัญญู (Omniscient) พระผู้หยั่งรู้ทุกสิ่ง  คือ พระเจ้า นั่นเอง

อ่านแล้วให้ถามตัวเองว่า  เราจะเป็นคนใช้เวลาหรือต้องรอให้เวลามาใช้เรา?  ใช้เวลากันให้เป็น...เพราะเวลาคือชีวิตและชีวิตสถิตอยู่ในใจ

images41.jpg

 หนังสือ โมโม่ โดยมิฆาเอล  เอนเด้  จัดพิมพ์ภาคภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์อมรินทร์

 

Comment

Comment:

Tweet

กลับบ้านเป็นไงจ๊ะ

ช่วงนี้ว่างแล้ว อัพบล็อกให้อ่านด้วยนะ จะมารออ่าน อิอิ

#10 By พระจันทร์ (118.172.228.121) on 2009-04-08 11:54

กรี๊ดดด



เหมือนอยู่ในคลาส
5 55



เลคเช่อ กันยิก

#9 By a broke girl on 2009-02-10 06:48

มาชวนไปดูบล็อกค่ะ question
น่าอ่านจัง

ขอบคุณครับ

big smile open-mounthed smile confused smile

#7 By นายแอปเปิ้ล on 2009-02-09 22:24

เป็นเรื่องที่ชอบมากเลย

อ่านแล้วก็นึกถึงตัวเอง

บางทีก็ทำตัวเป็นทาสของชายสีเทาเหมือนกัน

เรื่องหนึ่งที่ทำให้อึ้งตอนอ่านก็คือ

ตอนที่โมโม่เล่นกับตุ๊กตาพร้อมสรรพ

แล้วรู้สึกเบื่อหน่ายเพราะโต้ตอบไม่ได้

ทำให้จินตนาการตีบตัน

ที่อึ้งเพราะเคยรู้สึกเหมือนกันตอนเล่นของเล่นสำเร็จรูป


มานึก ๆ ดู เล่นขายของกับเพื่อน ๆ
หรือลเนอะไรที่ไม่ต้องเลิศหรู
มันก็สนุกกว่าเยอะเลย cry
เคยอ่านตอนเด็กๆค่ะ
พอมานึกถึงอีกทีแล้วก็ไม่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจไว้เลย

#5 By -Varie- on 2009-02-06 21:16

confused smile สรุปก็อยู่ที่ใจเราหรือเปล่าครับ

#4 By Krai W. on 2009-02-06 19:50

คอมเม้นได้สุดยอดเลยค่ะ
ขอบคุณมากHot!

#3 By WandA on 2009-02-06 19:39

เวลานั้นเป็นของแปลก เพราะเมื่อสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามใจคิด เมื่อคิดว่าไม่มีเวลา ก็เหมือนว่าเวลานั้นโดนขโมยจนหมดสิ้นไปแต่เมื่อคิดว่ามีเวลา กลับมีอยู่มากจนน่าตกใจ

ใครหลายคน เมื่อสัมผัสความแปลกของเวลาแล้ว ถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยก้มี...

แต่อย่างว่าล่ะครับ, เวลานั้นเป็นดังความหมายของสัญลักษณ์ที่กล่าวถึงในเรื่องนี้ ทั้งไม่มีที่มา ไม่มีที่ไป ไร้เพศ ปราศจากอายุที่แท้ ว่าให้ถึงที่สุดก็เหมือนกับ "ไร้ตัวตน" ในโลกแห่งความจริง แต่กลับ "เด่นชัด" ในโลกแห่งจินตนาการ

...

มาร่วมกันจับเวลาในจินตนาการให้อยู่หมัด และใช้มันอย่างมีคุณค่าที่สุดกันเถอะครับbig smile

#1 By รัตนาดิศร on 2009-02-06 19:03