love.jpg picture by wanaluka

 

เด็กน้อย
เจ้ายังเอาใบไม้มาทำเงินตรา
หน้าชื่นเมื่อขายข้าวแกง
จานละห้าบาทที่ทำจากเศษดิน
หน้าตามอมแมมอยู่จนพลบค่ำ
ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

กาลเวลาผ่านไป
เด็กผู้หญิงไม่สนใจเล่นตุ๊กตา
หันไปเล่นตุ๊กตาจริง ๆ มีชีวิต
เลี้ยงลูกน้อย ๆ ของเธอ
เด็กผู้ชายไม่สนใจก่อปราสาททราย
หันไปสร้างบ้านแปงเมืองในแบบของเขา
วิถีวัยเยาว์เปลี่ยนผัน
เพื่อนที่เคยกอดคอเล่นกันหายไป
ทีละคน
ทีละคน

สุดท้ายเหลือแต่เราที่นอนใต้โปงผ้าห่ม
ไม่อยากลุกขึ้นไปทำงานเมื่อฟ้าสาง
และมิอาจข่มตานอนได้แม้จะดึกดื่น
โลกของการเป็นผู้ใหญ่
เหมือนฉากละคร
บดบังมุมเล็ก ๆ
ของโลกเด็กน้อยไปเสียสิ้น

ทุกวันตื่นมาทำมาหากิน
ทุกคืนใจร่อนออกบิน
แต่ไปได้ไม่ไกลเท่าเมื่อก่อน
ติดที่กรงใจเราก่อไว้
ไม่รู้เมื่อไรจะหมดสิ้น

วันหนึ่งฝนตก
รุ้งกินน้ำพาดผ่านขอบฟ้า
เด็กน้อยชื่นชมรุ้งงาม
ผู้ใหญ่ตะเกียกตะกายไปให้ถึง
กว่าจะรู้ว่าสุดปลายรุ้งไม่มีอะไร
มีแต่ตนอยู่เดียวดาย
ก็สายเกินไปเสียแล้ว
อะไรที่ทำให้เราลืมความฝัน
อะไรคือสูตรสำเร็จของความสำเร็จ ?

ทุกวันนี้มีแต่ผู้ใหญ่ไม่ยอมเล็ก
และเด็กไม่รู้จักโต

Comment

Comment:

Tweet

ขัยนอัพหน่อยเร็ว อยากอ่าน ๆ open-mounthed smile

#6 By พระจันทร์ (58.8.79.181) on 2009-06-15 20:16

ขอให้ได้แค่หัดเถอะ

อย่าตกงานจริงเลยนะ อิอิ

#5 By พระจันทร์ (118.172.231.235) on 2009-05-24 02:32

เป็นเด็กไม่รู้จักโตดีกว่าเยอะ


double wink

#4 By a broke girl on 2009-05-15 13:15

คุณ Super_Ice
ขอบคุณมากนะคะ

พระจันทร์
ขอบใจที่เข้ามาเยี่ยมบ่อย ๆ
เราก็จะติดตามงานพระจันทร์ตลอดแหละ

#3 By WandA on 2009-05-14 22:54

ขอบคุณที่เขียนบทความดี ๆ ให้เราได้อ่านอยู่เสมอนะจ๊ะ confused smile
ซึ้งโดนใจ มากครับ สุดท้ายคือความพอเพียง และพอดีครับbig smile

#1 By Super_ICE on 2009-05-07 13:13